روز جهانيتان پيروز، کودکان معترض کردستان!

رفتارى که يک جامعه با ضعيفترين و بيدفاعترين شهروندانش دارد، درجه تمدن و انسانيت آن جامعه را نيز بازگو ميکند. آنچه امروز بر کودکان در ايران ميرود، مايه شرم بشريت است. کودک بعنوان يک انسان، با شخصيت و روان مستقل، در جامعه و قوانين موجود جايى ندارد. کودکان بر اساس تعلق به والدين و موقعيت اجتماعى و اقتصادى خانواده‌شان محاسبه ميشوند. فلاکتى که قدرت حاکم بر کودکان تحميل ميکند ريشه در بى مسئوليتى مطلق جامعه و دولت حاکم نسبت به سرنوشت و حال وآينده آنان دارد. کودکان خيابانى، کودکان کار، کودکانى که مجبورند بار سنگين نان آورى خانواده را بر شانه‌هاى نحيفشان حمل کنند، کودکانى که طعمه ولع سيرى ناپذير بازار کور و بيرحمانه سرمايه‌دارى در اشکال گوناگون و ضد انسانيش ميشوند... لکه ننگى بر دامن حاکمان جهان و سيستم ضد کودک و انسانى حاکم هستند. جامعه‌اى که از پرپر شدن مدوام و بى انتهاى نونهالانش برآشفته نشود، گواهى بر ذات بيمار آن جامعه و سيستم اجتماعيش ميدهد. جاى کودکان در خيابانها نيست. اماکن کار هيچگاه نبايد محل تردد کودکان، مگر براى بازديد کودکانه، باشد. هيچ کودکى نبايد قربانى بى بضاعتى مالى والدينش گردد. تن و جان هيچ کودکى نبايد ماواى ترس و يا هيچ نوع آزارى باشد. هيچ کودکى نبايد بدليل مشکل جسمى يا روانى از لذت حيات بى بهره بماند. هيچگونه ملاحظه مذهبى، سياسى، اجتماعى و اقتصادى نبايد بر زندگى کودکان و امکان رشد و تکامل طبيعى آنان سايه بياندازد.همايش دفاع از حقوق کودک در سنندج و تظاهراتهاى همزمان در ديگر شهرها، بار ديگر خبر از قدرت، انسانيت و اعتبار آن جنبش راديکالى ميدهد که پارسال نيز با برپايى "فستيوال آدم برفى" در دفاع از حقوق کودک، پرچم دنياى متفاوت و ارزشهاى انسانى متفاوت خود را برافراشت. به اين جنبش مدرن و انسانى بايد پيوست و با تمام نيرو به تقويت آن پرداخت. "اول کودکان" خود را جزئى از اين جنبش پيشرو و انسانى ميداند و صميمانه دست تمام شرکت‌کنندکان و حاميان آن را ميفشارد.